Op Cannes was er dit jaar een wel heel opvallende film, met in de hoofdrol Sean Penn als een ex-rocker ‘turned’ nazi-jager die zijn vaders moordenaar zoekt. De film is van regisseur Paolo Sorrentino en werd genomineerd voor de Palme d’Or. In 2004 werd Sorentino, van oorsprong Italiaans, ook al genomineerd voor deze prestigieuze prijs, met het stylistische drama The Consequences of Love. De film is niets anders dan een parel en een masterclass in stijl. Zelden heb ik zulk innovatief camerawerk gezien als in enkele shots van deze film. Stylisme is tot in de perfectie doorgevoerd en hoofdrolspeler Toni Servillo is daarvoor gemaakt. Zonder noemenswaardige tekst, of ook maar gezichtsuitdrukkingen, zit hij elke dag vreugdeloos in een verlaten hotel bij het raam. Hij lost daar schaakproblemen op en vertrekt dan weer naar zijn kamer, elke dag weer. Zijn redenen zijn onbekend, maar als hij op een dag serveerster Sofia (Olivia Magnani) aankijkt, verandert alles. Meer ga ik over het verhaal niet vertellen, want ook dat is een prachtig element in deze film. Gegarandeerd levert dit voor wie dan ook een erg welkome afwisseling van al het Hollywood geweld op!

	Score:	★★★★★★★★★★ (10)
	IMDB link:		klik hier
	Regisseur:		Paolo Sorrentino
	Cast:		Toni Servillo Olivia Magnani

Een rechtbankthriller met een ‘twist’, dat is deze schijnbare dertien in een dozijn film. Je komt ze namelijk vaak tegen, de thrillers over succesvolle mannen die tot over hun oren in de problemen raken en er uit moeten komen. The Lincoln Lawyer start als een standaard rechtbankdrama, maar verplaatst zich geleidelijk aan naar buiten. Mick Haller (McConaughey) is de succesvolle advocaat, die zijn zaken vanaf de achterbank van zijn Lincoln voorbereidt. Hij krijgt de zaak van rijkeluiszoon Louis Roulet (Phillippe), die een prostituee zou hebben verkracht. Wat echter een vrij lineaire zaak leek te worden, verandert in een kat- en muisspel wanneer Haller steeds minder overtuigd raakt van de onschuld van zijn cliënt. Het verhaal kent een aantal geniale plotwendingen, waaraan te merken is dat het een boekverfilming is. Echter is het verhaal perfect geadapteerd naar een filmische vertelling, zodat de rode draad duidelijk blijft, maar er ook in diepgang van de hoofdpersonen wordt voorzien. Ook de casting is goed; McConaughey is wel weer een erge typecast als de gewiekste advocaat, maar speelt zijn rol meer dan overtuigend. Hij weet zijn karakter gelaagd neer te zetten, met charisma en vlotheid, maar niet glad. Phillippe is geloofwaardig met zijn air van rijkdom, macht en arrogantie. Zo wordt The Lincoln Lawyer een heerlijke thriller met goed acteerwerk, voor een spannende avond op de bank.

	Score:	★★★★★★★★★★ (8)
	IMDB link:		klik hier
	Regisseur:		Brad Furman
	Cast:		Matthew McConaughey Ryan Phillippe William H. Macy Marisa Tomei

Charlie Bronson is gek met meer dan drie hoofdletters, maar ik heb zelden een vertaling naar het witte doek zo dicht bij die gekte zien komen. Michael Peterson weet niet wat hij met zijn leven moet, maar nadat hij zeven jaar cel krijgt, besluit hij bekend te worden als de meest beruchte misdadiger in Engeland. Hij verandert zijn naam naar Charlie Bronson en met dat alter-ego slaat hij zoveel mogelijk bewakers tot pulp. Een vreemd plot, ware het niet dat dit een waargebeurd verhaal is. Tom Hardy, bekend van Inception en zijn toekomstige rol als Bane in de volgende Batman film, blijkt als hoofdrolspeler een geniale greep te zijn. Totaal onherkenbaar naast zijn gladde actieheld uit Inception, vult Hardy elke seconde van de film met zijn imponerende en excentrieke verschijning. Als komiek in zijn eigen fantasieshow wordt de film deels vertoond als een toneelstuk en deels als een soort anekdote. De balans tussen dolkomisch en diep triest wordt hierin steeds gezocht. Een werkelijk zeer vervreemdende film, een soort kruising tussen Trainspotting (1996) en A Clockwork Orange (1971), die vanwege het absurdisme blijft boeien.

	Score:	★★★★★★★★★★ (8)
	IMDB link:		klik hier
	Regisseur:		Nicolas Winding Refn
	Cast:		Tom Hardy

Met een nihil budget toch een blockbuster maken, kan dat? Monsters is het schoolvoorbeeld van hoe je dat aanpakt. Voor 800.000 dollar is de film geschreven, geregisseerd en geproduceerd door debutant Gareth Edwards. Verwacht een monsterflick die lijkt op Cloverfield, alleen dan zonder handheld cameravoering. En verwacht uitstekende special effects, gemaakt op een zolderkamertje. De aarde, om precies te zijn Mexico, wordt getroffen door een invasie van aliens en het besmette gebied wordt al snel geïsoleerd van de buitenwereld. De Amerikanen hebben grote moeite om de gigantische aliens binnen de geïnfecteerde zone te houden, laat staan ze te bestrijden. Door ongelukkig toeval zijn een fotograaf en de dochter van zijn baas genoodzaakt om door de zone naar Amerika te reizen. Laat je niet misleiden door de trailer; de film is vooral erg atmosferisch, met een rustig tempo en een focus op de ontwikkelende vriendschap van de hoofdpersonen. Verwacht dan ook geen groot spektakel, maar wel degelijk spanning. De aliens zijn buitengewoon mooi vormgegeven en hebben zowel iets onschuldigs als iets ontzagwekkends. Vooral de ode aan de T-rex uit Jurassic Park (1993) is tijdens een van de actiescènes een leuke knipoog. Mocht je willen genieten van een creatieve debuutfilm en daarbij de onvolkomenheden over het hoofd willen zien, dan is Monsters wel heel fraai.

	Score:	★★★★★★★★★★ (7)
	IMDB link:		klik hier
	Regisseur:		Gareth Edwards
	Cast:		Scoot McNairy Whitney Able

Dit is eigenlijk de eerste ‘nieuwe stijl’ Western, bij gebrek aan een betere benaming. Klassieke stijlelementen van een Western zijn weinig tekst, close-ups afgewisseld met extreme long shots, een grauwe sfeer en geen duidelijk onderscheid tussen goed en kwaad. In The Proposition is daar een focus op psychologisch drama aan toegevoegd. De film is pikzwart, af en toe bijna troosteloos, maar ook met erg veel authenticiteit. Ondanks dat ik geen liefhebber van hem ben, speelt Guy Pearce een zeer goede hoofdrol als de bandiet Charlie Burns. Ray Winstone speelt zijn Captain Stanley echter nog wat gelaagder en krijgt daar in het script ook meer de kans toe. Die laatste doet Burns een voorstel; als hij zijn oudere broer, leider van de Burns bende, doodt, gaat zijn jongere broer vrijuit. Vervolgens worden beiden geconfronteerd met de escalerende gevolgen van deze deal. Het genre kreeg met The Proposition een nieuwe impuls en twee jaar later werd het voor twee Oscars genomineerde The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (wat een titel) in dezelfde stijl gemaakt. Beide films zijn vrij mijmerend en een soort van beschouwend, maar The Proposition zal de liefhebber van het snellere Hollywood-tempo wat meer aanspreken. Een zeer unieke Western in een tijd dat het genre wel wat nieuwe impulsen kan gebruiken!

	Score:	★★★★★★★★★★ (8)
	IMDB link:		klik hier
	Regisseur:		John Hillcoat
	Cast:		Guy Pearce Ray Winstone Danny Huston Emily Watson